Και μετά; Τι θα γίνει άραγε;

Τις τελευταίες μέρες ζούμε μια κατάσταση ιδιαίτερα έντονη σε συναισθήματα φόβου, άγχους και αμέτρητης ανασφάλειας. Αυτό που έντονα στροβιλίζει μέσα στο μυαλό μου είναι το ερώτημα «Και μετά; Μετά τι;». Πώς θα είμαστε εμείς οι ενήλικες μετά; Πώς θα είναι τα παιδιά μας μετά; Πώς θα είναι τα παιδιά που με τόσο βίαιο τρόπο διακόπηκαν οι θεραπείες τους χωρίς να μπορέσω να τους εξηγήσω γιατί, γιατί χρειάζεται να γίνει αυτό; Η αγωνία μου για το πώς θα είναι μετά από τον περιορισμό μεγάλη. Τι θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε άραγε; Προσωπάκια περνάνε από το μυαλό μου ένα- ένα και αναλογίζομαι το κόστος που θα έχουν μετά από αυτό. Τόση αγωνία και η προσπάθεια μου να τους βοηθήσω πλέον περιορισμένη.

Στο μυαλό μου έντονα οι λέξεις ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ, ΤΡΑΥΜΑ, ΣΤΡΕΣ (Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες). Η Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες εμφανίζεται όταν το άτομο βιώσει ένα έντονα τραυματικό γεγονός, στο οποίο ο έλεγχος που μπορεί να έχει για την όλη κατάσταση είναι περιορισμένος ή και ανύπαρκτος. Το έντονο και επίμονο άγχος ως επακόλουθο της τραυματικής κατάστασης είναι το κύριο χαρακτηριστικό της διαταραχής. Το άτομο μπορεί να νιώθει έντονο και επίμονο φόβο ή να αισθάνεται ότι είναι αβοήθητο. Το τραυματικό γεγονός μπορεί να αναβιώνεται από το άτομο ξανά και ξανά. Μπορεί να βλέπει εφιάλτες ή να χάσει τελείως τον ύπνο του ή να έχει εκρήξεις θυμού. Ένα άτομο που υποφέρει από Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες μπορεί να αποσυρθεί και να αποφεύγει τους ανθρώπους μήνες μετά το τραυματικό γεγονός. Η Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες μπορεί να παρουσιαστεί μετά από ένα μεμονωμένο τραυματικό γεγονός ή μετά από μια παρατεταμένη έκθεση σε κοινωνικά ή διαπροσωπικά τραύματα με αδυναμία πιθανής οδού διαφυγής και με μικρό ή καθόλου έλεγχο της κατάστασης για το θύμα. Η κατάσταση που σήμερα βιώνουμε δυστυχώς αποτελεί παρατεταμένη έκθεση σε τραυματικό γεγονός χωρίς επιλογή διαφυγής από αυτό.

Η ευθύνη που έχουμε όλοι μας δεν είναι μόνο να προστατεύσουμε τη σωματική μας υγεία αλλά και την πνευματική και ψυχική υγεία τόσο τη δική μας αλλά και των γύρω μας και κυρίως των παιδιών. Χρειάζεται να περιορίσουμε τις συζητήσεις που γίνονται και την έκθεση των παιδιών σε πληροφορίες που μπορεί να τους είναι αχρείαστες αλλά κυρίως επιβλαβείς. Χρειάζεται να προστατεύσουμε την δική μας ψυχική υγεία. Το στρες που οι γονείς βιώνουν αυτές τις μέρες αναπόφευκτα μεταφέρεται και στα παιδιά. Το νιώθουν, το αντιλαμβάνονται όσο μικρά και αν είναι. Προσοχή! Προσοχή στον εαυτό σας! Προσοχή στα παιδιά!

Έμιλυ Πίττα

Εγγεγραμμένη Κλινική Ψυχολόγος – Εργοθεραπεύτρια