Το μυαλό του ταξιδεύει πιο γρήγορα απ’ ό,τι μπορεί να ακολουθήσει ο ίδιος, γεμάτο ιδέες που ανάβουν και σβήνουν. Στην καρδιά του κουβαλά μια αδιάκοπη προσπάθεια να φανεί “αρκετός”, να μην ξεχάσει, να μην αργήσει, να μη φανεί απρόσεκτος. Αλλά η μάχη είναι εσωτερική – και συχνά αθέατη.
Το άρθρο γράφτηκε για ένα φίλο με ΔΕΠΥ
Όταν η παιδική διαταραχή – ΔΕΠΥ δεν φεύγει μαζί με την παιδική ηλικία
Η ΔΕΠΥ στην ενήλικη ζωή δεν είναι φανερή όπως στο παιδί που δεν κάθεται ήσυχα στην καρέκλα του. Δεν είναι θόρυβος, αλλά ψίθυρος. Δεν είναι άτακτη ενέργεια, αλλά διάσπαρτη σκέψη. Δεν είναι έκρηξη, αλλά μια αίσθηση ότι κάτι σε τραβά μακριά από το τώρα, από το “πρέπει”, από το “είμαι παρών”.
Κάθε μέρα μπορεί να μοιάζει με έναν διαρκή αποσυντονισμό. Μια προσπάθεια να συγκεντρωθεί κανείς ενώ το μυαλό ακολουθεί δεκάδες δρόμους ταυτόχρονα. Μια μόνιμη αναμέτρηση με την αναβλητικότητα, την παρορμητικότητα, την αόρατη κόπωση που γεννά η συνεχής υπερένταση.
Το βάρος της παρεξήγησης
Πόσες φορές ειπώθηκαν λέξεις όπως “τεμπέλης”, “ανεύθυνος”, “δεν προσπαθεί αρκετά”; Πόσες φορές εσωτερικεύτηκαν, έγιναν σκιά στη φωνή της συνείδησης; Η ΔΕΠΥ στους ενήλικες παραμένει, ως επί το πλείστον, αδιάγνωστη. Κρύβεται κάτω από μάσκες άγχους, κατάθλιψης, χαοτικής ζωής. Και συχνά, όταν τελικά έρχεται η διάγνωση, δεν φέρνει ντροπή – φέρνει ανακούφιση. Μια εξήγηση. Ένα όνομα γι’ αυτό που τόσα χρόνια έμοιαζε άναρθρο.
Αρχίζοντας από το “τώρα ξέρω”
Η διάγνωση δεν είναι τελεσίδικη. Είναι πυξίδα. Δεν σηματοδοτεί την αρχή του “τίποτα δεν μπορώ να αλλάξω”, αλλά του “τώρα μπορώ να καταλάβω”. Από εκεί ξεκινά η διαχείριση: με φάρμακα που βοηθούν τη σκέψη να σταθεροποιηθεί, με θεραπευτικές προσεγγίσεις που εκπαιδεύουν το μυαλό να οργανώνει, να εστιάζει, να επιλέγει. Με εργαλεία, τεχνικές και, το σημαντικότερο, με κατανόηση – από τον ίδιο τον εαυτό.
Ένας άλλος τρόπος να υπάρξεις
Η ΔΕΠΥ δεν είναι μονάχα δυσκολία. Είναι και δύναμη. Είναι ευρηματικότητα, γρήγορη σκέψη, απροσδόκητη δημιουργικότητα. Είναι η ικανότητα να βλέπει κανείς το απλό αλλιώς, να βρίσκει λύσεις εκτός πλαισίου, να παραμένει περίεργος για τον κόσμο.
Το στοίχημα δεν είναι η εξάλειψη των συμπτωμάτων, αλλά η συμφιλίωση με αυτά. Η κατανόηση ότι μέσα στην αναταραχή μπορεί να κρύβεται νόημα. Ότι ο δρόμος μπορεί να είναι απλά διαφορετικός.
Η ΔΕΠΥ στην ενήλικη ζωή δεν είναι αδυναμία. Είναι ένας διαφορετικός ρυθμός. Και κάθε ρυθμός αξίζει να ακουστεί
Έμιλυ Πίττα
Κλινική Ψυχολόγος
Positivum Center 